Iran Redline

تنگه‌ای که جهان را به گروگان گرفته است – دیدگاه یک مهمان ویژه   گاهی افراد، یا حتی دولت‌ها، چنان از یک «پیروزی» کوچک مست می‌شوند که فراموش می‌کنند جهان بسیار بزرگ‌تر از بن‌بستی است که خود ساخته‌اند. امروز در تهران، برخی گمان می‌کنند چون انگشتشان روی ماشه است و جریان نفت جهان را در تنگه هرمز به گروگان گرفته‌اند، تمام دنیا باید در برابرشان زانو بزند. آنان با اطمینان از «نظم جدید هرمز» سخن می‌گویند و تصور می‌کنند دوران مذاکره به پایان رسیده است—و اکنون زمان گرفتن باج و تحمیل شروط به کشتی‌های جهان فرا رسیده است. اما تاریخ معلمی بی‌رحم است. بیایید به سال ۱۹۸۶ بازگردیم؛ به فاو. در آن روزها، وقتی فاو را تصرف کردیم، همان حس شکست‌ناپذیری چشمان ما را کور کرد. تصور می‌کردیم با گرفتن آن شبه‌جزیره، کلید پایان پیروزمندانه جنگ را در دست داریم. چنان از آن فتح مغرور شدیم که فراموش کردیم دشمن در حال بازسازی خود است؛ دیپلماسی را کنار گذاشتیم و همه‌چیز را به «میدان نبرد» سپردیم. نتیجه چه شد؟ در حالی که فرماندهان درگیر بازی‌های سیاسی بودند، فاو در یک چشم برهم‌زدن سقوط کرد. آن «پیروزی مطلق» به پیش‌درآم...

The Strait That Holds the World to Ransom - A Special Guest's Perspective   Sometimes individuals,  or even governments,  become so intoxicated by a minor  " victory" that they forget the world is far larger than the deadlock they have created . Today  in Tehran, some believe that because their finger is on the trigger and they have taken the world's oil flow in the Strait of Hormuz hostage, the entire world must kneel before them . They speak confidently of a "new Hormuz order" and imagine the era of negotiation is over-that it is now time to collect ransoms and dictate terms to the world's vessels . But history is a ruthless teacher . Let us look back to 1986; back to Al-Faw . In those days, when we captured Al-Faw, that same sense of invincibility blinded us . We imagined that by seizing that peninsula, we held the key to a victorious end to the war . We grew so arrogant over that conquest that we forgot the enemy was rebuilding it...