Iran Redline

انفجار توفیق دارو : پایان سه‌گانه فنتانیل ما جنگ بیشتر، ویرانی بیشتر . هفتهٔ آخر مارس خبر رسید که دفتر مرکزی و تأسیسات تولیدی یک شرکت داروسازی ایرانی به نام توفیق دارو ( شرکت تحقیقاتی و مهندسی توفیق دارو ) در یک حملهٔ هوایی نابود شده است . در نگاه اول، خبر خوبی نیست . مقامات دولت ایران از پیش اعتراض کرده‌اند که این شرکت تولیدکنندهٔ « داروهای ضدسرطان، بیهوشی و داروهای تخصصی » بوده است . در واقع، پیش از جنگ، این شرکت توانایی خود را برای تأمین طیف گسترده‌ای از داروهای مفید تبلیغ می‌کرد . و ما هم هیچ اقدام تخریبی‌ای را که توانایی مردم ایران برای داشتن یک زندگی عادی و سالم را عقب بیندازد، تأیید نمی‌کنیم . با این حال، هرگونه نقش مثبت و خیرخواهانه‌ای که توفیق دارو ممکن بود در نظام سلامت ایران داشته باشد، تحت‌الشعاع یک روی بسیار، بسیار تاریک قرار گرفته بود . دنبال‌کنندگان این وبلاگ ممکن است توفیق دارو را به خاطر داشته باشند . ما نخستین بار در سال ۲۰۲۲ با آن‌ها برخورد کردیم، زمانی که متوجه شدیم این شرکت چندین ترکیب از داروی فنتانیل را تولید و به فروش می‌رساند—آن هم در مقادیری بسیار ...

Tofigh Daru gets blown up: the conclusion to our Fentanyl Trilogy More war, more destruction. Some weeks ago brought news that the headquarters and manufacturing facility of an Iranian pharmaceutical company, Tofigh Daru ( شرکت تحقیقاتی و مهندسی توفیق دارو ), had been destroyed by an airstrike. At face value, not so good. Iranian government officials have already protested that this company was a manufacturer of “anti-cancer, anesthetic and specialised medicines”. Indeed, prior to the war, the company was advertising its ability to supply a wide range of useful medications . And we don’t celebrate any acts of destruction that would set back the Iranian peoples’ ability to live normal, healthy lives. However, any benevolent contributions that Tofigh Daru might have brought to Iran’s healthcare system were overshadowed by a very, very dark side. Followers of the blog might remember Tofigh Daru. We came across them back in 2022 when we noticed that the company was manufacturin...

جنگ‌های نیابتی – عروسک‌های کمتر شناخته‌شده و نه‌چندان کاربلد سپاه در حالی که جنگ علیه ایران ادامه دارد، متحدان شیعه جمهوری اسلامی هم تصمیم گرفته‌اند وارد ماجرا شوند . گروه‌های شبه‌نظامی همسو با ایران در عراق و یمن، در واکنش به حملات علیه تهران، دست به حمله به زیرساخت‌های منطقه زده‌اند . ( عزاداری‌شان برای از دست دادن آیت‌الله خامنه‌ای تقریباً شبیه عزاداری ما برای نابودی مونتاژهای کپی‌پیستی ساخته‌شده با مایکروسافت پینت است . انگار دوران تازه‌ای برای طراحی‌های گرافیکی ردلاین شروع شده؛ فقط کافی است ما را « هوش‌مصنوعی‌الله » صدا بزنید !) در تهران، حالا که میانه‌روها کنار زده شده‌اند، سپاه پاسداران کنترل آن چیزی را که از ساختار فرماندهی نظامی باقی مانده به دست گرفته است . اما خود سپاه هم درگیر دفاع از خاک ایران است و دستش حسابی پر شده . این وسط، دوستان دردسرسازش در عراق و یمن هم باقی مانده‌اند . حتی در بهترین شرایط هم سپاه برای کنترل این متحدان سرکش مشکل داشته است . این گروه‌های شبه‌نظامی قبل از هر چیز بازیگران سیاسی هستند؛ باید حامیان داخلی خود را راضی نگه دارند، حقوق نیروهایشان را...

Proxy Wars - The IRGC's Lesser Regarded and Incompetent Puppets As the war on Iran continues, the Islamic Republic’s Shia allies have decided to enter the chat. From Iraq and Yemen, Iran-aligned militia groups have launched their own attacks on regional infrastructure as retribution for the strikes on Tehran. (They’re mourning the loss of Ayatollah Khamenei rather like we’re mourning the demise of cut-and-paste montages made with Microsoft Paint. It’s a new era for Redline graphic design – just call us the AI-atollah!) Back in Tehran, with Iran’s moderates sidelined, the IRGC is in charge of the shaky military command infrastructure that remains intact. And the IRGC has their hands more than full with the attempted defence of Iran’s territory. Which leaves those pesky frenemies in Iraq and Yemen. Even at the best of times, the IRGC has had trouble controlling its wayward allies in the region: the militia groups are political animals first and foremost, with domestic constitu...

 قربانی دیگر SPND   مدتی است که علی فولادوند (علی فولادوند، شماره ملی: ۴۱۸۹۶۷۰۲۱۹)، مقام ارشد SPND، در حملات هوایی کشته شده است.  از دست دادن فولادوند ضربه دیگری به SPND است. این فرد ۴۷ ساله، رئیس اداره پژوهش SPND بود و مسئول هماهنگی تلاش‌های تحقیق و توسعه داخلی سازمان در زمینه فناوری‌های پیشرفته بود. فولادوند یکی از متخصصان هسته‌ای SPND بود. پیش از پیوستن به SPND، به دلیل کارش در مدل‌سازی پلوم رادیولوژیکی مورد تحسین قرار گرفته بود. مقالات علمی نشان می‌دهد که او در پروژه‌های مختلفی با فیزیکدان ارشد SPND، بهزاد احمدی بیله درق (که قبلاً درباره‌اش نوشته‌ایم )، همکاری داشته است. کسی بدون حداقل شایستگی‌های فکری به چنین موقعیت ارشدیت در SPND نمی‌رسد — و بدون شک این کمک کرد که او به عنوان متخصص هسته‌ای، روی موضوعی کار کند که جواهر تاج فعالیت‌های SPND بود. از سوی دیگر، با وجود شایستگی‌های علمی متوسط او، فولادوند از فساد رایج در SPND مصون نبود. سال گذشته، خبرنگاران تحقیقی شرکت پوششی SPND به نام ایمن گستر رامان کیش (شرکت ایمن گستر رامان کیش) و تلاش‌های آن برای خرید تجهیزا...

Another SPND Casualty So it's been a little while since senior SPND official, Ali Fouladvand ( علی فولادوند , national ID: 4189670219), was killed by airstrikes. Fouladvand’s loss is another blow to SPND. The 47-year-old was the head of SPND’s Research Directorate, in charge of coordinating the organisation’s internal R&D efforts on advanced technologies. Fouladvand was one of SPND’s nuclear specialists. Before joining SPND, he’d won plaudits for his work on radiological plume modelling . Scientific publications show that he’d worked on various projects with SPND senior physicist Behzad Ahadi Bileh Daragh ( بهزاد احمدی بیله درق ), who we’ve previously written about . You don’t rise to such a senior position in SPND without at least some intellectual chops – and it was no doubt helpful that as a nuclear specialist, he was working on a topic which was the jewel in the crown of SPND’s activities. On the other hand, for all of his modest academic qualities, Fouladvand wasn’t ...

تنگه‌ای که جهان را به گروگان گرفته است – دیدگاه یک مهمان ویژه   گاهی افراد، یا حتی دولت‌ها، چنان از یک «پیروزی» کوچک مست می‌شوند که فراموش می‌کنند جهان بسیار بزرگ‌تر از بن‌بستی است که خود ساخته‌اند. امروز در تهران، برخی گمان می‌کنند چون انگشتشان روی ماشه است و جریان نفت جهان را در تنگه هرمز به گروگان گرفته‌اند، تمام دنیا باید در برابرشان زانو بزند. آنان با اطمینان از «نظم جدید هرمز» سخن می‌گویند و تصور می‌کنند دوران مذاکره به پایان رسیده است—و اکنون زمان گرفتن باج و تحمیل شروط به کشتی‌های جهان فرا رسیده است. اما تاریخ معلمی بی‌رحم است. بیایید به سال ۱۹۸۶ بازگردیم؛ به فاو. در آن روزها، وقتی فاو را تصرف کردیم، همان حس شکست‌ناپذیری چشمان ما را کور کرد. تصور می‌کردیم با گرفتن آن شبه‌جزیره، کلید پایان پیروزمندانه جنگ را در دست داریم. چنان از آن فتح مغرور شدیم که فراموش کردیم دشمن در حال بازسازی خود است؛ دیپلماسی را کنار گذاشتیم و همه‌چیز را به «میدان نبرد» سپردیم. نتیجه چه شد؟ در حالی که فرماندهان درگیر بازی‌های سیاسی بودند، فاو در یک چشم برهم‌زدن سقوط کرد. آن «پیروزی مطلق» به پیش‌درآم...